1.FAKTOLOGIA

DEKONSTRUKCJA FAKTUALNA
Koncepcja prezentowana na tej stronie jest bilateralnym ujęciem faktu materialnego. Fakt ten jest rośliną, zwierzęciem, człowiekiem lub substancją chemiczną. Ujęcie to wynika z bilateralności samego umysłu, który ma tendencję aby z jednesj strony kontaktować się z faktem poprzez niewyraźne jego rozumienie, a z drugiej aby abstrahować od całościowego rozumienia faktu w postaci pojęć i wiedzy. Nauka zaprojektowana zgodnie z nowym bilateralnym paradygmatem badawczym i badająca rzeczywisty, aktualny, odrębny, i jednostkowy fakt materialny zostaje tu nazwana faktologią. Narzędziem faktologii staje się tu faktualizm - pierwsza współczesna nauka bilateralna dobrze łącząca syntetyczne poznanie konkretne z analitycznym poznaniem abstrakcyjnym. Kontaktuje z faktem tylko syntetyczne poznanie konkretystyczne, a analityczna abstrakcja odrywa człowieka od faktu. Dzięki stopniowej konkretyzacji ujęć abstrakcyjnych można jednak znacznie przybliżyć wyniki poznania do rzeczywistego faktu i jego syntetycznego rozumienia faktualnego. Ze względu na faktualistyczny paradygmat faktologia ta rezygnuje z wszelkiej sztywnej systemowości poprzez zastosowanie kontaktowania z faktem i dlatego zostaje ona sprowadzona do roli narzędzia ułatwiającego to kontaktowanie, oraz nawiązywania z faktem relacji realnych - interfaktów. Faktologia nie jest tylko poglądem, jest także oglądem faktów materialnych, które stanowią realną rzeczywistość.

ESENCJA FAKTOLOGII

Faktologia tak ujęta ukazuje to co podstawowe i wyjściowe w fakcie jako wynik kontaktowania z nim. Ten wynik jest poznaniem syntetycznym będącym skutkiem oddziaływania zawartości faktualnej tego faktu. Faktologia stara się spotkany fakt ująć w sposób wyraźny za pomocą abstrakcji pojęciowej, a następnie poprzez stopniową jej konkretyzację. Źródłem faktologii jest kontaktowanie z faktem, które jako takie można nazwać praktyką faktualną. Fakt w czasie kontaktowania udostępnia się władzom poznawczym co możemy nazwać jego oddziaływaniem faktualnym. Wynik tego kontaktowania jest poznaniem niewyraźnym w obszarze intelektu syntetycznego. Poznanie niewyraźne jako pozapojęciowe jest generowane przez intelekt syntetyczny w trakcie kontaktowania. Na terenie poznania syntetycznego jest umieszczona całościowa (syntetyczna) informacja udostępniona przez fakt o swojej budowie wewnętrznej. Oddziałujący na władze poznawcze fakt materialny wywołuje kontaktowanie i przekazuje informacje o strukturze swojej formy. Informacje te powodują generowanie poznania syntetycznego, które nie jest pojęciem, lecz faktualnym powodem, skłaniającym władzę decyzyjną do kierowania się ku oddziałującemu faktowi materialnemu. Intelekty i władze decyzyjne nie wytwarzają faktu materialnego, gdyż nie mogą opuścić faktualnego obszaru człowieka. Mobilizują go tylko do korzystania z relacji (interfaktów) formalnych i materialnych, pozwalających na skontaktowanie się z oddziałującym nań faktem. W tym realnym kontakcie z oddziaływującym faktem intelekty zastają w nim materię oraz istniejącą w nim formę będącą strukturą elementów składowych w jej wewnętrznej jedności.

Uświadomienie sobie faktualnych skutków realnego kontaktowania dokonuje się dopiero w mowie wewnętrznej w intelekcie analitycznym. Dokonuje się to przez ujęcie informacji faktualnych w nazwy zdania i rozumowania. Wskazuje to, że porządek faktualny wyprzedza porządek poznania. Pierwszy jest zatem fakt, a potem konkretna myśl syntetyczna, a następnie pojcie faktu jako abstrakt od syntetycznego jego rozumienia, które jest rozumieniem faktualnym. Faktualne skutki kontaktowania z faktem, doznawne są w sposób całościowy przez intelekt syntetyczny w prawej półkuli mózgu [PPM], oraz w sposób analityczny (szczegółowy) przez intelekt abstrahujący od syntetycznych rozumień w lewej półkuli mózgu [LPM]. Syntetyczne poznanie faktualne w PPM jest poznaniem przedpojęciowym. Analityczne poznanie pojęciowe jest uświadomieniem sobie niewyraźnych rozumień w sposób abstrakcyjny za pomocą pojęć i nazw przejętych z kultury. Jest ono mową wewnętrzną i zewnętrzną dokonującą się w LPM w jej ośrodkaxh mowy jako skutek abstrahowania przez intelekt analityczny. Komunikacja intelektów dokonuje się przez spoidło wielkie (ciało modzelowate) które służy do wymiany informacji między półkulami mózgu i ich intelektami.

Poznanie wyraźne - pojęciowe i językowe jeat abstrahującym od całościowego rozumienia ujęciem zawartości faktu materialnego. Aby jednak stało się ono dokładnym ujęciem faktu winno ulegać stopniowej konkretyzacji ukazującej coraz to nowe aspekty faktu. Poznanie wyraźne faktu jest zatem każdorazowo tworzeniem nazw, zdań i rozumowań w intelekcie analitycznym, które formułują stopniowo coraz bardziej szczegółowe aspekty faktu przybliżając jego poznanie do rzeczywistości faktualnej faktu. Tworzenie wiedzy o fakcie zależy od sprawności nabywanych przez władze poznawcze w procesie edukacji, i w ramach kultury. Systemy edukacyjne mogą jednak powodować odrzucenie empiryzmu i realizmu w zamian za kultywowanie idealistycznych systemów racjonalistycznych oderwanych od faktów a przywiązanych do tworzenia pojęć. W ten sposób kultura może powodować, że nie wszystko co jest ujmowane przez intelekt syntetyczny zostanie przejęte przez intelekt analityczny. Może to też powodować, że formułuje się ujęcia filozoficzne na miarę modnych tendencji obecnych czasów, a nie na miarę faktu materialnego.

MODELE FAKTOLOGICZNE
Faktologia tu formułowana jest bilateralnym ujęciem skutków praktyki faktualnej jako kontaktowania człowieka z faktem. Praktyka ta jest źródłem poznania i faktologii. Faktologia ma zatem dwie drogi poznania faktu: [1] droga poznania syntetycznego i całościowego mmającego swe źródło w kontaktowaniu zmysłowym z faktem, oraz [2] droga poznania analitycznego realizowana za pomocą abstrakcyjnego poznania aspektowego, które na podstawie syntetycznego rozumienia faktu stopniowo konkretyzuje pojęciowo fakt. Taka analiza faktualistyczna ujmuje poszczególne aspekty faktu, które coraz pełniej odzwierciedlają jego niewyraźne rozumienie. Analityczna czynność abstrahowania identyfikuje najpierw [1] materię i formę faktu, [2] następnie konkretyzuje je jako jego przyczyny wewnętrzne, aby z kolei [3] szukać ich przyczyn zewnętrznych materialnych i fomalnych. Dalsza konkretyzacja [4] identyfikuje atrybuty materii faktualnej jako: jedność, realność, odrębność, aktualność, a nstępnie przejawy materii faktu w jego prawdzie, dobru i pięknie. Kolejny model konkretyzujący [5] identyfikuje własności formalne faktu, przyjmując za punkt wyjścia główne jednostki układu SI. Po ustaleniu czym jest zawartość faktu w jego materii i formie przystępuje do [6] identyfikacji jego relacji realnych czyli interfaktów materialnych: obecności (aktualność), otwarcia (prawda), akceptacji (realność), oczekiwania (dobro), pojednania (odrębność), oraz [7] interfaktów formalnych: poznannia, odziaływania, współdziałania. Niewyraźne rozumienie faktu w trakcie kontaktowania z nim kieruje do kolejnej konkretyzacji jaką jest sama [8] relacja poznania (faktualizm) i [9] relacja postępowania (faktonomia). Konkretyzuje się tu faktualne aspekty gnoseologiczne z poziomu poznania syntetycznego (poznania syntetycznego) i wiedzę jako skutek poznania - mowy wewnętrznej i zewnętrznej, oraz aspekty aksjologiczne postępowania.
Faktologia opracowuje w końcu [10] metody uzyskiwania i weryfikacji wiedzy na temat artefaktów - a szczególnie faktów użytych do wytwarzania artefaktów. Formułuje wtedy faktonikę jako scjentystyczno - faktologiczny zespół twierdzeń na temat istnienia faktonów jako strukturalnych elementów artefaktów. Dąży w tym zakresie do wskazania sposobów realnego kontaktowania się z istniejącymi faktami jako faktonami w takich artefaktach jak maszyny, różnego rodzaju towary, surowce mineralne i organiczne, produkty żywnościowe, farmacetyki. Faktonika na podstawie rozumienia faktualnego ustala poszczególne aspekty faktonów zgodnie z modelami [1]-[9] posługując się przy tym modelami faktologicznymi do analizy artefaktów.
Faktologia dąży do tego by to co wiemy o faktach było zgodne z samymi faktami rozumianymi w sposób niewyraźny w trakcie kontaktowania z nimi. Faktologia jest zatem bilateralną teorią faktu materialnego. Faktologia posługuje się również faktualizmem jako bilateralną teorią poznania faktu materialnego, opartą na dwóch intelektach syntetycznym i analitycznym - zarządzającymi odpowiednio prawą i lewą półkulą mózgu. Faktualizm jest zatem faktualną teorią funkcjonowania władz poznawczych i decyzyjnych dążącą do harmonijnej współpracy bilateralnych władz poznawczych kontaktujących się z faktem materialnym.

ZNACZENIE FAKTOLOGII
Człowiek studiujący faktologię staje się dzięki niej przyjacielem faktów materialnych, które tym że są (materia) i czym są (forma) stają się pięknem filozofii, szczęściem intelektu, faktualnym jego oczyszczeniem. Osiągnięta w ten sposób faktualność poznawcza uwalnia człowieka od fałszu i zła, oraz daje wolność i swobodę w dążeniu do prawdy i dobra faktualnego obecnego tylko w faktach materialnych. Faktologia sytuuje człowieka wśród faktów: osób, zwierząt, roślin i substancji, z którymi łączy go wierność ich istnieniu, i z którymi kontaktują człowieka relacje materialne, oparte na realności, prawdzie i dobru jako przejawach materii faktualnej.

KONTAKTOWANIE ŹRÓDŁEM POZNANIA I PRZEDMIOTU FAKTOLOGII
Kontaktowaniem nazywamy każdą więź łączącą dwa fakty materialne. Charakter tej więzi zależy od natury powiązanych ze sobą faktów. Gdy w trakcie kontaktu wiążą się ze sobą dwie osoby więzią opartą na przejawie aktualności to takie kontaktowanie nazywamy obecnością. Nie każde więc kontaktowanie stanowi obecność. Kontaktowanie rozpoczyna relację udostepniania informacji między faktami i jest źródłem poznania i przedmiotu nauk - w tym faktologii. Można je rozważać jako więź między faktem realnym a człowiekiem, który jako fakt materialny posiada zdolność odbierania tego co przekazuje fakt materialny w trakcie kontaktowania z nim. W tym znaczeniu faktologia nie jest metafizyką - jej twierdzenia mają sens tylko teraz w kontakcie z faktem - dlatego faktologia jest konsekwentnym aktualizmem.

PODSTAWOWE POJĘCIA
Fakt materialny jest tym co materialnie istnieje stanowiąc osobną, wewnętrznie skomponowaną jednostkę jako formę. Forma jest zespołem wewnętrznych tworzyw dzięki którym fakt jest osobnym faktem materialnym.

Materia jest powodem odrębności, realności, aktualności i wewnętrznej jedności wszystkich elementów komponujących formę faktu.

Skutkiem jest zawsze to, co wywołane w drugim fakcie przez fakt oddziałujący.

Fakton jest to element artefaktu w postaci substancji chemicznej, która została użyta przez konstruktora artefaktu jako składnik jego struktury, i która zachowuje swoje własności formalne i materialne mimo podporządkowaniu idei konstrukcyjnej.

MODEL KONTAKTOWANIA
Kontakt z faktem wywołuje w człowieku uświadamienie pojawienia się w jego władzach poznawczych obrazu tego faktu, który zawiera informację o zmianie wewnątrz tych władz. Nie zmienia się natomiast nic w fakcie który wywołuje to kontaktowanie. Ten fakt tylko oddziaływuje na władze poznawcze człowieka, co można nazwać jego prawdą. Kontaktowanie polega zatem na następującym kierunku oddziaływań: fakt informujący poprzez swoją prawdę faktualną oddziaływuje na fakt odbierający informację czyli człowieka, która odbierana jest na gruncie syntetycznego poznania niewyraźnego. Ten kierunek wywoływania informacji nazywamy realizmem:

poznanie syntetyczne <== realizm <== prawda faktualna

Idealizm to kierunek odwrotny. Człowiek poznający kieruje się do faktu poznawanego i wybiera sobie interesujące go informacje:

mowa wewnętrzna ===> idealizm ===> aspekt faktu

SKUTKI KONTAKTOWANIA - MODEL BILATERALNY
Władze poznawcze człowieka są bilateralne i rozmieszczone w dóch półkulach mózgu prawej PPM, i lewej LPM. Najwcześniej poznawane jest to co odbierają władze zmysłowe. Władze zmysłowe lewej pólkuli są analityczne i rejestrują tylko szczegóły. Władze zmysłowe prawej półkuli są syntetyczne identyfikują tylko całościowe informacje faktualne. Wszystko czym jest fakt informujący o sobie przez te władze przechodzi w sposób bilateralny. Uświadamianie treści poznawczych dokonuje się odmiennie w intelektach prawej i lewj półkuli mózgu, gdyż również jest bilateralne. W intelekcie syntetycznym poznanie dokonujące się w sposób niewyraźny - syntetyczny i całościowy. Poznanie niewyraźne jest generowaniem rozumienia faktualnego kontaktującego się faktu. Nie znaczy to jednak że odbierane treści zmysłowe są pierwszym skutkiem wywołanym przez fakt udostępniający się. Uświadamiane to jest później. To co uświadamiane musi najpierw znaleźć się we władzach poznawczych by mogło stać się przedmiotem uświadomienia. Dlatego należy odróżnić treści poznane jeszcze nie uświadomione od tych treści, które są kolejno uświadamiane. Treści poznane ale jeszcze nie uświadamiane są poznaniem syntetycznym - niewyraźnym. Obszar poznania syntetycznego przejmuje treść i zawartość oddziałującego konkretnego faktu. Uświadomienie treści poznania syntetycznego następuje na terenie mowy - wewnętrznej w intelekcie analitycznym. Kontaktowanie charakteryzuje się zatem z jednej strony oddziaływaniem faktu i poznaniem niewyraźnym faktu informowanego. Treść poznania syntetycznego uświadamiana jest stopniowo i porządkowana najpierw na terenie mowy wewnętrznej, która może zostać zakomunikowana w kulturze w postaci mowy zewnętrznej. Poznanie analityczne dzieje się w obszarze intelektu analitycznego - jest on bowiem obszarem mowy wewnętrznej i zewnętrznej. W czasie kontaktowania dociera do władz poznawczych informacja o materialnym wyposażeniu faktu - co jest skutkiem jego własności prawdy jako zdolności udostepniania informacji o sobie. Dociera wówczas informacja od faktu realnego, aktualnego, odrębnego odznaczającego się jednością wszystkich wewnętrznych elementów składowych stanowiących jego formę. Ta realność, aktualność, odrębność i jedność są przejawami istnienia jego materii. Te treści będące wewnętrznym tworzywem faktu odebranym wraz z treściami zmysłowymi odebrał intelekt syntetyczny, który jest obszarem poznania niewyraźnego. Treścią poznania syntetycznego jest [1] skierowanie się do faktu który je wywołał, [2] rozumienie faktualne czyli niewyraźne rozumienie faktu [3] wygenerowanie mowy ciała jako skutek rozumienia faktualnego.
Pierwszym skutkiem kontaktowania z faktem jest skierowanie się człowieka do tego faktu. To skierowanie jest skutkiem rozumienia faktualnego, które jest zawartością poznania syntetycznego w intelekcie syntetycznym. Istotowe wyposażenie faktu - w jego jedności - odbiera poprzez zmysły intelekt syntetyczny na terenie PPM - w sposób niewyraźny. Informacje te nie zostały jeszcze uświadomione gdyż uzyskuje się to dopiero na terenie intelektu analitycznego w obszarze mowy wewnętrznej w LPM. Zostały one jednak przejęte przez intelekt syntetyczny który pod ich wpływem generuje rozumienie faktualne w PPM. Jest ono motywem który wpływa na władze decyzyjne i powoduje, że kierują człowieka do oddziałującego faktu. Intelekty i władze decyzyjne nie opuszczają obszaru człowieka w trakcie skierowania się do faktu materialnego. Powodują jedynie, że na przejawach materii współstanowiącej fakty - za pomocą jej zdolności wpływania na władze poznawcze (prawdy), budują się więzi ze spotkanym faktem. Są one sposobem zetknięcia z oddziałującym faktem. Te więzi to:
Współprzebywanie - pełne życzliwości - AKCEPTACJA, lub pełna ninawiści - AGRESJA
Współotwarcie na prawdę i udostępnianie prawdy o sobie - OTWARCIE
Współoczekiwanie dobra - NADZIEJA lub - BEZNADZIEJA

OBECNOŚĆ FAKTU
Poznanie syntetyczne jest obszarem poznania niewyraźnego, w którym człowiek nie produkuje jeszcze pojęć, lecz reaguje realnymi odniesieniami na realne działanie prawdy materialnej faktu, który z kolei za pomocą tej własności prawdy przekazuje informacje o sobie.
Więzi osobowe oparte są na atrybutach i przejawach materialnych faktów. Aktualność faktów powoduje obecność, realność łączy poprzez jej akceptację, a prawda i dobro powodują wzajemne otwarcie i oczekiwanie. Takie więzi jak poznanie powodują tylko kontaktowanie się faktów. Na wywołane przez aktualność faktu kontaktowanie człowiek reaguje uobecnieniem. Spełnia się ono w odniesieniu do wszystkich aktualnych faktów.
Gdy realistyczne poznanie zostaje zakłócone przez dominujący w kulturze idealizm - ignorujący prawdę i dobro faktów ludzkich - może dojść w wyniku zastąpienia faktologii polemologią do zamiany współprzebywania w agresję. Wówczas współoczekiwanie zostanie wypełnione baznadzieją i zastąpione współzabijaniem, a współotwarcie zamieni się w negację i walkę pełną nienawiści.

FAKTUALIZM WIEDZY
Kontaktowanie jest relacją realną - interfaktem, który owocuje poznaniem i wiedzą. W tym też poznaniem niewyraźnym czyli rozumieniem faktualnym. Kontaktowanie z faktem wyznacza faktualność wiedzy, ze wszystkimi odmianami poznania. Faktualność wiedzy jest dowiadywaniem się, że fakt jest tym czym jest. Empiria jako nabyte doświadczenie jest początkowym etapem i sprawdzianem prawdziwości poznania - jest ona warunkiem i sprawdzianem prawdziwości twierdzeń formułowanych w kontakcie z faktem udostępniającym się poprzez poznanie na wszystkich jego poziomach, ale głownie na poziomie poznania syntetycznego. Fakt przekazuje informacje o sobie drogą poprzez zmysły. Jednak człowiek nie uświadamia sobie tego podczas ujmowania faktu przez zmysły. Nie uświadamia sobie zarazem odbioru przez intelekt dostępnych mu treści. Kontaktowanie z faktem po prostu przymusza do skierowania się w stronę oddziałującego faktu i do nie mylenia go z innym faktem. Wynika z tego, że w samych doznaniach zmysłowych fakt przekazuje człowiekowi informacje o swojej formie i materii. Pierwsze więc w kolejności intelektualnego kontaktowania z faktem jest doznanie jego formy i jego obecności. W samym fakcie zawarta jest jego forma i jego aktualność i realność, skoro najpierw one wywołują oddziaływanie. Można też powiedzieć, że intelekt reaguje na formę faktu i jej aktualność i realność jako atrybuty materi faktualnej, i że to forma wraz z materią jest właściwym przedmiotem tego ujęcia.

ISTOTA FAKTU A POZNANIE
Forma faktu jest tym co wyznacza tożsamość faktu. Ponieważ kontaktowanie owocuje doznaniem zmysłowym i rozumieniem intelektualnym, to w poznawanej formie rozróżniamy jej strukturę elementów składowych, które wyznaczają charakter i specyfikę całego faktu. Specyfika faktu wskazuje na typ faktu tzn. na te elementy strukturalne, które pozwalają zaliczyć go do danej grupy, do osobnego gatunku, który jest abstraktem faktu w postaci pojęcia gatunkowego np. człowieka. Forma faktu identyfikowana jest tylko jako ten jeden niepowtarzalny fakt w sposób niewyraźny i konkretystyczny zarazem, bo tę cechę wnosi cecha identyczności. W ten sposób fakt jest pewną faktycznością określoną. Rozpatrywanie formy w tym czym ona jest, w jej złożonej strukturze wewnętrznej daje tylko układ zdań przedstawiających poszczególne aspekty faktu w postaci jego stopniowej konkretyzacji. Ten pełny obraz formy możliwy jest zatem do uzyskania dopiero na terenie intelektu analitycznego w sposób abstrahującej konkretyzacji aspektowej. Całościowy obraz formy uzyskujemy już w intelekcie syntetycznym jeszcze przed uświadomieniem jej sobie w mowie wewnętrznej. Jest to droga do odkrycia w fakcie jego urealniającej materii, oraz jego zewnętrznej przyczyny materii pierwszej.

MATERIA FAKTUALNA A POZNANIE.
Materia jest w fakcie jego pierwszym elementem strukturalnym powodującym jego realność, aktualność, odrębność i jedność wewnętrznego tworzywa formalnego. Materia wraz z formą stanowią fakt. Wszystko co jest odrębne, aktualne, realne i przejawia wewnętrzną jedność treści - jest materialne i dlatego istnieje. To co materialne przejawia się poprzez prawdę faktualną, która udostępnia fakt w trakcie kontaktowania. To udostępnianie jest skutkiem prawdy jako atrybutu materii faktualnej. Fakt w trakcie kontaktowania nadaje informacje całą swoją zawartością formalną. To powoduje u człowieka skierowanie się do faktu oddziałującego poprzez rozumienie faktualne wygenerowane w intelekcie syntetycznym. To skierowanie powoduje zastanie formy faktu dzięki jego atrybutom materialnym: aktualności, jedności, odrębności i realności. Materia faktu wywołuje zdumienie że to co poznawane znajduje się na zewnątrz w fakcie oddziałującym. Za pomocą intelektu analitycznego poprzez stopniową konkretyzację człowiek zaczyna porządkować te doznania i nazywać elementy zastane w oddziałującym na niego fakcie. Aktualność, jedność, odrębność i realność nie są elementami formy. Tym elementem przejawiającym te własności jest materia urealniająca ten fakt, która znajduje się tak blisko formy, że ogarnia ją swoimi atrybutami i przejawami, oraz współkomponuje się z formą w jeden fakt. Fakt który nie byłaby odrębny od innych faktów nie posiadałaby jedności wewnętrznych elementów, nie byłby aktualny i realny. Forma związana z materią współstanowi fakt. Materia która urealnia formę staje się tylko jej właściwą materią.

KOLEJNOŚĆ POZNANIA ELEMENTÓW FAKTU
W poziomie zmysłowym najpierw uświadamianym człowiek poznaje przede wszystkim własności formalne faktu. W poziomie poznania syntetycznego za pośrednictwem poznania zmysłowego doznaje najpierw przejawów materialnych takich jak aktualność, jedność, odrębność. Towarzyszą one doznawanym przez intelekt przejawom formy. Poznanie syntetyczne ujawnia głównie porządek faktualny, a nie porządek poznawania. Formy faktualne są różne i mają typowe dla siebie przejawy, rozumność, zmysłowość, wegetatywność, przestrzenność, czasowość, barwność, zapachowość. Własności materialne razem z formalnymi najpierw doznawane w poziomie poznania syntetycznego wywołują w intelekcie rozumienie faktualne jako powód skierowania się do faktu. W ten sposób prawda faktu spotkanego skłania do kontaktowania się z nim. Ten kontakt nawiązujemy przez relacje materialne, których podmiotem są własności materialne faktu. Kolejność ich uświadamiania jest następująca: aktualność, odrębność, jedność, realność, prawda, dobro, piękno. Własności te pojawiają się jednocześnie, gdyż materia przejawia się w fakcie. Jest ich siedem, gdyż forma faktu pozwala na tyle tylko sposobów przejawiania się materii. Ponieważ jest to doznawanie przejawów formy uwyraźnia się najpierw ich realność. Człowiek doznaje tej realności a nie tworzy jej za pomocą czynności poznania. Ta realność przejawów formy ujawnia zarazem jedność, odrębność i aktualność formy faktu oddziałującego na władze poznawcze.

2. STRUKTURA FAKTU

PRZYCZYNY FAKTU - UJĘCIE STRUKTURALNE
Na strukturę faktu składają się różnorakie elementy składowe, które identyfikujemy za pomocą jej stopniowej konkretyzacji. Te od których zależą realność i tożsamość faktu nazywa się przyczynami wewnętrznymi faktu. Przyczyny te możemy ująć ze względu na strukturę faktu i ze względu na jego genezę. Pierwsze ujęcie ukazuje powiązania między przyczynami wewnętrznymi, drugie ujęcie ukazuje ich wzajemne zależności. Ujęcie strukturalne ujmuje fakt jako materię i formę.

Materia jest elementem faktu, który czyni ten fakt czymś rzeczywistym. Czyniąc to nie jest jednak czynnością, procesem, relacją. Jest wewnątrz faktu tym tworzywem, które aktualizuje wszystkie własności formy zdeterminowane przyczynami zewnętrznymi które są jej elementami składowymi urealniając je czyli wiążąc ze sobą. W ten sposób staje się niepowtarzalnym elementem faktu , który zostaje prze nią zapoczątkowany.
Forma jest powodem tożsamości faktu, i ze względu na to jest inna w każdym fakcie. Ta inność wskazuje na wewnętrzne zróżnicowanie formy.

Przejawem materii jest aktualność, realność, jedność i odrębność faktu .

Przejawów formy jest wiele, ale przede wszystkim są to własności zdefiniowane w układzie SI: czasowość [s], przestrzenność [m], termalnośc [K], ilość [kg], jakość [mol] elektryczność [A] świetlistość [Cd]. Materia nie posiada atrybutów przestrzenności i czasowości, gdyż w stanie osobliwym - przed wielkim wybuchem nie był jeszcze przetrzeni i czasu. Czas i przetrzeń to atrybuty formalne powstałe 13,5 mld lat temu.

PRZYCZYNY FAKTU UJĘCIE GENETYCZNE
Ujęcie genetyczne uwzględnia powiązania i realność między wewnętrznymi przyczynami faktu. Pierwszą w fakcie jest zapoczątkowująca go materia, która aktualizuje, jednoczy i urealnia fakt, a więc wszystkie współstanowiące go elementy formalne. Ta materia jest zależna od formy, którą urealnia, i jako źródło realności formy, materia wyłania jej treść, która formalnie indywidualizuje samą tą materię. W ten sposób forma staje czymś współstanowiącym fakt razem z materią. Forma powoduje tożsamość i określoność faktu. Forma w substancjach chemicznych i organizmach wywołuje własności SI, w człowieku poza nimi wywołuje własności intelektualno - zmysłowe i wegetatywne, w zwierzęciu własności zmysłowe i wegetatywne, w roślinie tylko własności SI i funkcje wegetatywne.
Urealnienie faktu przez materię polega na zapoczątkowaniu go i urzeczywistnieniu. Jedność materialna powoduje ogarnianie wszystkiego co urealnione i związane z sobą, co powoduje że fakt staje się strukturalną jednością. Ta jedność przejawia w fakcie materię i jej dominującą rolę pierwszego elementu strukturalnego. Uaktualnienie to takie zachowanie się materii faktu, że wszystko co fakcie urealnione staje się teraz. Dzięki ogarnięciu przez materię wszystkiego co w fakcie zaktualizowane, fakt staje się strukturalną jednością. Ujęcie genetyczne faktu materialnego wskazuje, że pierwszym elementem strukturalnym faktu jest materia, która zapoczątkowuje fakt i rozwija swą cechę zależności ze związaną z sobą sferą formalną. Urealnia ją i aktualizuje powodując wyłonienie się jej zróżnicowanej i zindywidualizowanej treści ogarniętej jednością. Ta zróżnicowana treść jest ważna i istotna jest formą faktu, która decyduje o wewnętrznej tożsamości faktu materialnego. Mówimy zatem, że fakt materialny jest materią i formą. Formę charakteryzują własności poszczególnych elementów strukturalnych, które ogarniane przez materię otrzymują od niej strukturalną aktualność, jedność, odrębność i realność. Te cztery wyżej wymienione przejawy materii stają się podmiotem materialnych relacji między faktami. Poprzez te relacje człowiek doznający tych przejawów materialnych oddziałującego na niego faktu spotyka się z zawartością tego faktu. Dzieje się to w nim na poziomie poznania syntetycznego. W poziomie mowy analitycznej zwraca uwagę to związanie materii z urealnioną formą, i jej elementami składowymi. Jest to zależność w poziomie skutków. Forma jest powiązana z materią w poziomie przyczyn. Materia udziela formie realności, ale nie otrzymuje swej realności od formy.

PRZYCZYNY ZEWNĘTRNE
Nie można jednak przyjąć że manifestującą materię realność i jedność materia zawdzięcza tylko sobie. W fakcie obok materii i formy nie ma innych podstawowych elementów strukturalnych, a to powoduje zgodnie z zasadą niesprzeczności że w fakcie musi działać jakiś czynnik materialny zewnętrzny wobec faktu. Ten zewnętrzny czynnik jest materią samą w sobie, gdyż wskazuje na to sprawiony skutek. Przyczyna musi być bowiem tym co sprawia. Odkryta wcześniej zależność materii od formy domaga się takiej zależności materii faktu od materii zewnętrznej samej w sobie, która jest materią w swej formie czyli materią samoitną - materią pierwszą.
Materia sama w sobie, która jest materią w swej formie (materia i jej forma jest tożasama) nie zależy od przyczyn, gdyż jest pierwszą przyczyną każdego faktu - jest materią faktualną. Materia faktualna jest przyczyną wszystkich zależnych faktów materialnych. Jako materia sama w sobie, jest materią samoistną, niestwarzalną i niezniszczalną, oraz realną przyczyną zależnych faktów materialnych które powstały po wielkim wybuchu. Materia pierwsza początkowo istniała w stanie osobliwym, a obecnie po wielkim wybuchu istnieje w stanie faktualnym zapoczątkowującym wszystkie fakty materialne w rozszerzającym się wszechświecie. Materia faktualna 380 milionów lat po wielkim wybuchu wygenerowała pierwszą formę, jaką posiadają atomy wodoru. Atomy wodoru sa przyczynami formalnymi wszystkich innych forma materialnych. Aktualnie materia wodorowa stanowi 95% masy wszechświata. Ponadto duża część materii to tzw. ciemna materia, która jest trzecią postacią materii. Być może ciemna materia to skupiska materii w stanie osobliwym, w których nie ma jeszcze żadnych własności formalnych typu SI i dlatego jest ona nie widoczna i niewykrywalna, ale odziaływuje intensywnie na dany nam wszechświat quasi - grawitacyjnie.
W danym nam empirycznie wszechświecie zależna materia wraz z formą współstanowi fakty materialne jako ich wewnętrzne tworzywo. Z tego wynika, że pierwsza materia faktualna pozostała po wielkim wybuchu przyczynuje aktualnie zależną od formy materię wtórną, która jest czwartą postacią materii. To przyczynowanie przez materię faktualną jest urealnieniem i zapoczątkowaniem faktu materialnego.

PRZYCZYNA MATERIALNA
Zapoczątkowanie faktu nie jest procesem, lecz mocą powodowaną przez pierwszą materię, która sprawia, że zależna materia jest skutkiem wskazującym na swą przyczynę. Ta zależność od przyczyny jest wewnątrz zapoczątkowanej materii jej cechą. Nie zmienia więc natury materii samoistnej, która składa się z jednego prostego elementu strukturalnego. Zależna materia pozwala nam odkryć materię pierwszą, która tłumaczy pojawienie się zależnej materii zapoczątkowującej fakt materialny. Cały fakt nabywa cechy skutku i zależności od faktualnej materii pierwszej. Ta przyczyna powoduje zgodnie ze swą naturą, tylko zależną materię faktów, która urealnia i aktualizuje formy faktów. Materia zależna nie konstytuuje formy faktów, ale tylko ją urealnia i aktualizuje. Forma sama z siebie nie może konstytuować faktu gdyż byłaby przyczyną siebie. Przyczyną byłaby wtedy, gdy jeszcze nie istniała, a wówczas fakt i nie-fakt byłby tym samym - co naruszałoby zasadę niesprzeczności. Wynika z tego, że konstytuowanie formy wymaga także zewnętrzych przyczyn. A zatem natura formy wskazuje na właściwe jej przyczyny zewnętrzne. Nie są to przyczyny sprawcze formy, gdyż urealnia je i aktualizuje w fakcie jej materia. Zewnętrzne przyczyny formalne mogą być tylko jej wzorem, modelem, miarą o charakterze przyczyny aktualizowenej przez wewnętrzną w fakcie materię. Formy faktów otaczających konkretny fakt nazywa się przyczynami formalnymi. Znaczy to że wyznaczają treść tego czym jest fakt już po jego urealnieniu i zaktualizowaniu.

PRZYCZYNY FORMALNE
Przyczyny formalne nie są tworami myślowymi. Przyczyny te są formami, które realnie wpływają na fakt materialny. Wywołuje to takie realne upodobnienie i wymierzenie przyczynowanej formy, że jej materia musi to podobieństwo i miarę zaktualizować. Dla wyjaśnienia wpływu przyczyn formalnych rozważmy przyczyny formy człowieka. Strukturalnie istota człowieka składa się z części psychicznej i fizycznej. Taką budowę wyznaczają formy zewnętrzne - czyli rodzice konkretnego faktu ludzkiego. Rodzice przekazali potomstwu swój kod genetyczny i poprzez wychowanie ukształtowali wraz z wpływem kultury sferę psychiczną. Dla sfery fizycznej przyczyny formalne zawierają się w kodzie genetycznym rodziców i cząstkach materii takich jak, tlen, woda, aminokwasy, witaminy, sole mineralne. Rodzice i otoczenie innych osób są przyczynami formalnymi dla sfery psychicznej dziecka, a substancje są przyczynami formalnymi dla sfery fizycznej.

FORMALNY UKŁAD PRZYCZYN. Formalny układ przyczyn to bezpośrednie i wystarczające przyczyny zewnętrzne wewnętrznych przyczyn faktu. Wewnętrzną przyczyną faktu jest jego materia i wyzwolona w fakcie przez materię współstanowiąca fakt forma. Kompozycję formy wyznaczają przyczyny formalne, a aktualizuje i urealnia tą kompozycję materia faktualna. Przyczyną materialną tej materii jest faktualna materia pierwsza. Wskazanie na zewnętrzną wobec faktu materię pierwszą uwalnia nas od tezy że materia zależna jest samoistna. Gdyby nie miała swej zewnętrznej przyczyny byłoby samoistna i zarazem zależna, gdyż ograniczona przez formę. Byłaby więc czymś i zarazem tym czymś by nie była - to naruszałoby zasadę niesprzeczności - a taki fakt nie mógłaby być realny. Materia zależna gdyby była przyczyną siebie, wskazywałaby na to, że jeszcze nie istniejąc, jednak istnieje, skoro działa. Przyjmowalibyśmy tezę, że nie istnienie i istnienie są tym samym, a to naruszałoby to zasadę niesprzeczności.

3. INTERFAKT

PODZIAŁ RELACJI
Wszelkie powiązania łączące dwa realne fakty są relacjami, a niektóre z nich nazywa się interfaktami. Interfakty - mogą być materialne lub formalne. Interfakty materialne budują się na przejawach materii dwóch faktów. Interfakty formalne oparte są na własnościach formy. Nie cały fakt jest bezpośrednim podmiotem relacji. Tym bezpośrednim podmiotem jest poszczególna własność.

BUDOWA INTERFAKTÓW
Interfakt jest niesamodzielnym faktem występującym pomiędzy dwoma samodzielnymi faktami. Jako fakt niesamodzielny wspiera się na tych faktach które łączy. To swoiste bytowanie "pomiędzy" nazywa się faktem relacyjnym jako przyporządkowanie jednego do drugiego. Jeden fakt jest podmiotem lub przyczyną działania - nadawania relacji. Fakt odbierający działanie jest kresem - podstawą doznawania tego działania. Interfakt zawsze wskazuje na podmiot, który go nadaje, oraz na kres który go odbiera. Interfakt łączy dwa fakty gdy już istnieją. Terminy podmiot i kres nie są zamienne z terminami przyczyna i skutek. Relacja nadawana przez podmiot nie stwarza i nie tworzy kresu jako skutku swego działania. Ten kres już istnieje i dlatego może nawiązać więź z oddziałującym na kres podmiotem.

NATURA INTERFAKTU
Podmiot i kres relacji wyznaczają naturę interfaktu, jego istotną zawartość. Można więc rozpoznać interfakt i jego naturę odwołując się do podmiotu i kresu relacji. Podmiot i kres są podstawą wykrycia interfaktu i określenia jego natury, tego więc czym on jest jako powiązanie między dwoma faktami. Zdarza się często, że staramy się określić relację samą w sobie bez odwoływania się do jej podmiotu i kresu. Powoduje to, że relacje są wtedy czymś tylko wymyślonym. Może z tego powodu sądzi się powszechnie, że relacje są tylko myślne. Aby je usprawiedliwić szuka się dla nich osobnego powodu ich występowania. Powoduje to, że wyznaczona przez właściwy jej powód relacja jest osobną strukturą, która może łączyć dowolne dwa fakty. Relacje stają się wtedy paradoksalne, a ponadto, jeżeli są to relacje poznania można to poznanie przypisać faktom w których nie ma w ogóle władz poznawczych. Prawidłowe określenie interfaktów wymaga wskazania najpierw na podmiot i kres, które wyznaczają naturę interfaktu.

RELACJE WEWNĄTRZFAKTUALNE
Nie wszystkie relacje są interfaktami. Są relacje które są zawsze realne i łączą wewnętrzne tworzywa faktu, tzn. stanowiące fakt jego elementy strukturalne. Podmiotem tych relacji jest materia, a kresem forma faktu. Materia wywołuje w formie skutki zgodne z tym czym jest. Forma wywołuje w materii skutki zgodne z tym czym jest. Ten skutek ze strony materii to urealnienie i aktualizowanie formy i jej elementów strukturalnych. Ten skutek ze strony formy to ograniczenie i indywidualizowanie materii faktu , czyli uczynienie ją materią tylko tej formy współstanowiącej z tą konkretną już materią faktu materialnego. Te skutki zachodzą między wszystkimi wewnętrznymi elementami faktu, także więc głównie między materią i formą.

INTERFAKTY ZEWNĄTRZFAKTUALNE
Nie wszystkie relacje zewnątrzfaktualne są interfaktami, gdyż mogą one być myślne i realne. Materialista nie zajmuje się relacjami myślnymi, ale tylko zewnątrzfaktualnymi relacjami realnymi czyli interfaktami. Wyróżnia się cztery rodzaje relacji myślnych ze względu na podmiot i kres:
-podmiot i kres relacji są myślne
-jeden kres relacji jest myślny
-kresem relacji jest niebyt
-relacja jest ujęciem realnego podmiotu i kresu jako rodzaju (roślina) i gatunku (drzewo - dąb)

Materialista zajmuje się relacjami realnymi zewnątrzfaktualnymi czyli interfaktami. Interfakty zgodnie z wewnętrzną strukturą faktu są formalne i materialne. Interfakty materialne budują się na własnościach materialnych, a interfakty formalne budują się na własnościach formalnych.

INTERFAKTY SPRAWCZE
Interfakt sprawczy jest jednokierunkową relacją zachodzącą między materią pierwszą a materią zapoczątkowującą fakt materialny. Jest to interfakt, który jest cechą lub skutkiem spowodowanym przez materię pierwszą w materii zapoczątkowującej fakt. Jest on cechą pochodności zależnej materii. Fakt materialny zapoczątkowany przez w nim zawartą materię wskazuje tą swoją realną materialnością na pochodność od materii pierwszej. Interfakt sprawczy ma zatem postać skutku w materii zapoczątkowanej. Interfakty te są każdorazowo powodowaniem materialnej formy faktu. Interfakt ten działa w taki sposób na formę, że jednoczy, urealnia, aktualizuje i wyodrębnia zewnętrzne wobec niej tworzywo, które jest jej zewnętrzną przyczyną formalną. Komponowanie artefaktów z wcześniej istniejących tworzyw nazywamy wytwarzeniem. Relacja sprawcza jest więzią zapodmiotowaną w samoistnej materii pierwszej, której zdekompresowana pozostałość po wielkim wybuchu wypełnia wszechświat jako materia faktualna. Materia pierwsza uformowała w gwiazdach znany nam wszechświat w postaci pierwszych czterdziestu pierwiastków chemicznych oraz wolnych cząstek elementarnych, które następnie stały się podstawą formowania kolejnych czterdziestu dwu pierwiastków w układach planetarnych i materii międzygwiezdnej. Sprawstwo pierwszej materii faktualnej nie jest niczym dowolnym i dokonuje się zgodnie zasadami determinizmu i prawami odkrytymi przez naukę. Pierwsza materia faktualna jest obecna w całym wszechświecie, gdyż przyczyna jest zawsze tam gdzie działa i jest tym co sprawia. Materia faktualna jest samoistnym faktem prostym i koniecznym którego istnienie stwierdzone jest na podstawie skutków, które sprawia.

INTERFAKTY OSOBOWE
Interfakty osobowe są dwukierunkowe, tzn. jedna osoba jest podmiotem, a druga kresem tych relacji, a zarazem druga osoba jest podmiotem relacji skierowanych do osoby, które teraz są kresem, a przedtem była nadawcą relacji osobowych. Jest siedem interfaktów osobowych opartych na własnościach materialnych: realności (akceptacja), prawdy (otwarcie), dobra (oczekiwanie), aktualności (obecność), odrębności (szacunek), jedności (pojednanie) i piękna (podziw). Osoba swoimi własnościami materialnymi oddziaływa na podobną własność drugiej osoby. To oddziaływanie stanowi nadawanie relacji poprzez jej podmiot, którym dla każdej relacji jest jakąś własnością faktu. To oddziaływanie własnościami materialnymi na takie same własności innych osób dzieje się niezależnie od poznania i decyzji. Poznanie i decyzje tylko skłaniają je do używania tych relacji, chronią je lub niszczą. Chronienie i niszczenie oznacza tu pogłębianie relacji osobowych ich narastającą intensywność, a nie ich unicestwienie. Nawet zabójstwo wynika z akceptacji realności.

INTERFAKTY A PRAXIS
Gdy fakty przejawiają swoje własności materialne w trakcie ich kontaktowania się, nawiązują się wówczas między nimi relacje materialne, a między osobami relacje osobowe. Relacje materialne wyprzedza relacja istotowa kontaktowania się za pomocą własności formalnych. Jest ta relacja podstawą praktyki - zespołu relacji realnych kontaktujacych fakty. Na jej gruncie tworzą się relacje materialne. Relacje materialne nie są w faktach wcześniej niż relacje formalne. Jest tu pewna równowaga gdyż fakt jest formą materialną. Własności materialne są pierwsze i podstawowe, gdyż właśnie pierwsza i podstawowa jest materia przejawiające się we własnościach materialnych: realności, prawdzie, dobru, aktualności, odrębności, jedności, pięknie. Już zastajemy je w fakcie, gdy wywołane doznaniem elementów formalnych rozumienie faktualne skieruje nas w mowie wewnętrznej do oddziałującego na nas faktu. Wola zastaje te relacje na granicy faktualnego obszaru osoby i skłania do kontaktowania się z faktem. Kontaktowanie polega w poziomie poznania syntetycznego na akceptującym skierowaniu się do doznawanych elementów strukturalnych formy faktu i jego przejawów materii. Z pomocą relacji materialnych wiążemy się z przejawami materii drugiego faktu i poprzez te przejawy odnosimy się z podziwem do zapoczątkowującej ten fakt materii.

INTERFAKTY OBECNOŚCI
Interfakty osobowe stanowią podstawowe i pierwotne środowisko osób. Świat i przyroda są środowiskiem wtórnym, chroniącym istnienie osób, ale wystarcza tylko faktom nieosobowym. Osobom potrzebne jest przebywanie wśród osób. Relacje osobowe oparte są na własnościach materialnych.
UOBECNIENIE - to przebywanie wśród osób jest ich obecnością opartą na własności aktualności, która jest fundamentalną własnością interfaktyczną. Relacje osobowe są więc postacią obecności - sprawują obecność i ją wyrażają. Tylko aktualność powoduje współobecność faktów dokonującą się poprzez kontaktowanie. Kontaktowanie jest podstawowym interfaktem istotowym - dzięki niemu tworzone są interfakty osobowe.
AKCEPTACJA - własność realności dwu faktówv osobach powoduje relację życzliwego współprzebywania, akceptacji. Realność jest podstawą współprzebywania, która się spełnia we wzajemnej akceptacji, stanowiącej formalną treść relacji budującej się na realności.
POJEDNANIE - własność odrębności i jedności wywołuje dążenie do jednoczenia osób we wspólnotach komórkowych (rodzina, związki partnerskie) regionalnych (wspólnota mieszkaniowa, miejska) globalnych (ludzkość). Jedność jako podstawa ludzkiej tożsamości nieustannie motywuje do likwidacji osobności i oddzielenia, oraz jest podstawą dążeń do pojednania ludzkości przezwyciężając kulturowe - artefaktyczne przeszkody rozłamowe.
OTWARCIE - tworzy się na podstawie oddziaływania osób swą własnością prawdy. Sama własność jest otwarciem się osób na siebie, udostępnianiem się sobie.
OCZEKIWANIE - powstaje w dwóch osobach na podstawie własności dobra i piękna, które jest ufnym powodem potrzeby trwania we wzajemnej akceptacji i otwarciu. Jest nadzieją że każda osoba będzie zaakceptowana i obdarzona zaufaniem. Dobro jest tą własnością, która wywołuje w drugiej osobie zgodę na współprzebywanie i wzajemne otwarcie się na siebie. Dążenie do znalezienia się w powiązaniach przez akceptację i otwarcie stanowi nadzieję.

INTERFAKTY ISTOTOWE
Interfakty formalne są oparte na włsanościach formalnych i są jednokierunkowe. Budują się przez oddziaływanie faktów na jakieś inne fakty, które odbierają ten wpływ swoimi elementami strukturalnymi. Jest to wpływ przyczyn formalnych na konstytuowanie się formy faktu. Np. fakty rozumne uzyskują wiedzę, fakty nierozumne doznają wrażeń, fakty wegetatywne doznają skutków katalizujących przemiany, substancje chemiczne w wyniku powinowactwa otrzymują nowe własności. Interfakty formalne są podstawą kontaktowania z innymi faktami, które odbierają ich wpływ swoimi elementami strukturalnymi, a poprzez to oddziaływanie aktualizują się relacje materialne pod postacią obecności. Interfakty formalne różnią się od materialnych tym, że wywołują skutki różne od siebie. Są jednak ważne i potrzebne, gdyż wspierają w trwaniu relacje osobowe, a także materialne. Potrzebne są do chronienia relacji osobowych, chronienia istnienia materialnego faktów i ich materialnych własności.

4. MATERIA FAKTUALNA


PRZEJAWY MATERII
Przejawy materii nie zależą od doznającego je faktu, lecz wyłącznie od faktu którego materię przejawiają. Są one zamienne z faktem tzn. że istniejący fakt zawsze przejawia swoją materię i - że gdy jest - są w nim jego przejawy. Nie zachodzi jednak zależność odwrotna: same przejawy materii realność, aktualność, jedność, odrębność, prawda, dobro, piękno nie występują poza faktem i nie są z nim tożsame. Gdy pod wpływem rozumienia faktualnego skierujemy się do oddziałującego na nas faktu odkrywamy, ze ten fakt jest wobec nas otwarty , skoro spowodował kontaktowanie i poznanie go i że zwracając się do niego odbieramy go jako dobro, gdyż akceptujemy go i chcemy z nim nawiązać kontakt. Otwarcie się ku nam faktu i jego udostępnianie się nam przez poznanie stanowi w fakcie materialną własność prawdy. Powodując pośrednio przez rozumienie faktualne nasze skierowanie się do faktu - ten fakt ujawnia materialną własność dobra. Realność, prawda i dobro faktu stanowią te przejawy jego materii które możemy nazwać jego oddziaływaniem faktualnym. W materialiźmie można podzielić przejawy materii na dwie grupy: [1] ujawniające fakt w sobie (odrębność, aktualność, jedność, realność), [2] ujmujące fakt w odniesieniu do nas (prawda, dobro, piękno).

JEDNOŚĆ
Jedność jest w fakcie materialnym przejawianiem się podporządkowaniu materii faktualnej wszystkich stanowiących go elementów strukturalnych formy. Ujawnia więc że materia jako element strukturalny faktu zapoczątkowuje fakt i w nim dominuje, że wobec tego urealnia cały fakt i aktualizuje w nim całą wewnętrzną strukturę formy. Ta formalna struktura wyraża właśnie jedność podporządkowań co oznacza, że forma i jej przejawy nie mogą wyprzedzać materii, że materia ją urealnia. Zdanie ujawniające jedność faktu stanowi zasadę tożsamości materialnej faktu. Wyraża ono wewnętrzną zależność od materii zespołu elementów strukturalnych formy. Jest więc zdaniem na temat wewnętrznej zawartości faktu i taka powinna być jego materialistyczna nazwa - zasada jedności materialnej faktu.

REALNOŚĆ
Realność jest w fakcie materialnym przejawianiem się jego materii w jego funkcji urealniania całej wewnętrznej zawartości faktu. Realność jest taką własnością, która w obszarze faktu wyklucza nicość nazywaną niebytem. Ujawnia i powoduje, że to co urealniła i zaktualizowała materia jest faktem i że po prostu jest. Realność ujawnia najwyraźniej że fakt jest. Własność ta staje się treścią zasady racji dostatecznej faktu, która wyraża to, że tylko to co materialne, co jest, stanowi przyczynę faktu, zarówno przyczynę wewnętrzną jak i zewnętrzną. Tylko fakt jest przyczyną faktu. Niebyt nie może być przyczyną faktu materialnego. Żaden fakt materialny nie może być przyczyną siebie - musiałby wówczas istnieć przed swoim zaistnieniem. Przypisywanie faktowi materialnemu pozycji przyczyny siebie powodowałoby traktowanie nicości jako czegoś istniejącego. Nawet samoistna materia pierwsza nie jest przyczyną siebie. Po prostu jest wieczną,niezniszczalną materią samą w sobie.

ODRĘBNOŚĆ
Odrębność jest w fakcie materialnym tym przejawem materii, który wyznacza granicę obszaru stanowiącego cały fakt materialny. Jest to obszar osobny niepowtarzalny, pozwalający w mowie wewnętrznej na sformułowanie zdania, że fakt odrębny nie jest zarazem drugim faktem. Własność odrębności jest więc treścią zdania nazywanego w logice zasadą niesprzeczności faktu, a w materializmie zasadą niesprzeczności materialnej faktu. Własność odrębności ujawnia zarazem, ze konieczne elementy strukturalne faktu - materia i forma stanowią fakt, są wewnętrznymi przyczynami wyłącznie tego faktu. Własność odrębności ujawnia zarazem że fakt materialny posiada swe wewnętrzne przyczyny niezależnie od naszego ich poznania. Dlatego, że fakt jest materialny następuje jego udostępnianie, kontaktowanie i poznanie.

AKTUALNOŚĆ
Aktualność jest to przejaw w fakcie materialnym jego materii. Polega ona na mocy wywoływania tego co w tym fakcie aktualne, teraźniejsze, faktyczne, rzeczywiste, dominujące. W fakcie materialnym aktualność jest tym przejawem materii, który powoduje że fakt jest teraz i tylko teraz. Fakt nie istnieje ani w przeszłości, ani w przyszłości, wyznacza granicę obszaru stanowiącego cały uobecniający się nieustannie fakt materialny. Teraz jest to obszar pozwalający na sformułowanie zdania, że fakt istnieje teraz albo nie istnieje - zasada aktualności materialnej faktu. Własność aktualności jest więc treścią zdania nazywanego w logice zasadą wyłączonego środka. Własność aktualności ujawnia też, że czas nie istnieje, że jest wałasnością formalną faktu mierzoną tylko TERAZ - od jego początku, do jego końca. W aktualnym TERAZ nieistniejąca przyszłość przechodzi w nieistniejącą przeszłość.

PRAWDA I FAŁSZ
Prawda jest w fakcie materialnym przejawianiem się jego zawartości, która urealniana i aktualizowana jest przez jego materię. Prawda faktu przejawia materialne istnienie jego treści którą jest jego forma. Prawda powoduje udostępnianie się faktu innym faktom. Własność prawdy jest niezależna od jej poznawania - ona je wyprzedza - wprost umożliwia poznanie faktu. Fałsz nie jest przeciwieństwem prawdy - jest tylko brakiem zgodności wiedzy z przekazaną przez fakt informacją o swoich elementach strukturalnych - jest cechą zdań. Fałsz nie jest nawet cechą pojęć czyli ujętych w znaki naszych rozumień. Fałsz jest groźny w obszarze mowy wewnętrznej, gdyż w niej powstają pojęcia i sądy jako znaczenia nazw i zdań.

DOBRO I ZŁO.
Dobro jest w fakcie materialnym przejawianiem się materii jako powodu zachęcania, byśmy odnieśli się ufnie do oddziałującego faktu. Ta własność nie powstaje dopiero w czynnościach wyboru faktu. Uprzedza te czynności. Fakt ma więc taką własność dobra, że powoduje odnoszenie się do niego zawsze życzliwie. Jest to dobro materialne. Możemy wyodrębnić jeszcze inne rodzaje dóbr. Dobro fizyczne - dobro ujęte ze względu na jego rolę w fakcie, czyli ze względu na posiadaniu przez fakt właściwej mu treści w postaci poszczególnych elementów składowych formy. Dobro moralne - dobro ujęte ze względu na jego rolę wobec innych faktów, czyli zgodność z faktem jego natury, a zarazem naszych zachowań gdy są one czynnością chronienia faktu w jego materii i formie i ich przejawach.
Zło jako takie nie jest faktem, ani elementem faktu, ani jego własnością. Jest brakiem dobra w sensie faktualnym jak i fizycznym i moralnym. Jest obmyślanym przez nas celem, który zlecamy faktom do wykonania. Jest więc zło narzuconym faktowi zadaniem. To zadanie wynika z wykluczenia celów pozytywnych chroniących materię faktów. Zło fizyczne jest brakiem potrzebnych faktowi, zgodnych z jego formą elementów składowych. Zło moralne jest brakiem zgodności faktu z jego naturą i spełnianiem działań niszczących fakty. Niszczących zarazem relacje chroniące materię faktu i jej przejawy w fakcie.

PIĘKNO I INTELIGIBILNOŚĆ
Piękno jest w fakcie materialnym przejawianiem się jego materii, ukazującej siebie i cały fakt w jego odrębności, aktualności, jedności, realności, prawdzie i dobru. Piękno jest przejawem inteligibilności materii - wskazują na to cechy piękna. Jest ono jawieniem się faktu w jego całości, doskonałości jako spełnienia się i dokonania wewnętrznej struktury faktu, która jest harmonijna, wyznaczona jednością wszystkich jego elementów składowych formy. Dominujące w fakcie istnienie powoduje w jego formie swoistą prostotę i jasność oraz przejrzystość intelektualną jej struktury. Występuje też pogląd że piękno jest łącznym przejawianiem się prawdy i dobra. Gdy ujmiemy zarazem prawdę i dobro faktu doznajemy jego piękna. Znany jest też pogląd że piękno wyprzedza wszystkie inne przejawy materii i doznaje go intelekt zanim zacznie doznawać innych jego przejawów. Wynika on z tego że piękno przejawia się zarówno wtedy gdy ujmujemy fakt sam w sobie i zarazem odniesiony do nas. Ponieważ piekno jest doznawane przez intelekt - można je potraktować jako inteligibilność materii.

JEDNOŚĆ ARTEFAKTU
Jedności przejawiającej istnienie faktów materialnych nie należy mylić z jednością spełniającą się w ludzkich wytworach - artefaktach, która polega na przyznaniu każdemu elementowi strukturalnemu wytworu - artefaktu - tej samej pozycji elementu niezależnego od innych. Przypisuje się zatem temu elementowi pozycję samodzielności, co powoduje, że artefakt jest sumą samodzielnych elementów. Nie mogą one tworzyć jednego o wewnętrznej jedności samodzielnego faktu. Nie stanowią one faktualnej kompozycji. Stanowią one sumę faktów powiązanych relacjami, wyznaczonych naturą elementów. Człowiek połączył te elementy na miarę celu, który wyznaczył tej kompozycji. Artefakt realizuje ten cel, a więc zgodnie z nim funkcjonuje. Ta funkcja staje się pozorną formą artefaktu, pozwalającą go rozpoznać i używać. Zależąc od twórczości człowieka artefakt powstaje mechanicznie na sposób dodawania części. Termin addycja wyraża to dodawanie i dlatego przypisujemy artefaktom strukturę addycyjną. Komponowane wytwory na podstawie pomysłu nigdy nie są faktami, lecz mechanicznie scaloną strukturą faktów materialnych. Zajmuje się nimi estetyka i logika. Faktologia zajmuje się tylko faktami. Identyfikuje jednak również artefakty i przestaje się nimi zajmować. Rozpoznaje je jako dzieła mechaniczne tworzone przez intelekt lub inne fakty, gdy np. pełnią rolę katalizatora mechanicznych połączeń cząstek materii w kamieniu. Jedność addycyjna artefaktu nie może być podstawą i treścią zasady jedności materialnej faktu (tożsamości). Odsyła ona bowiem do samodzielnych faktów o strukturze wewnętrznie podporządkowanych elementów i wyraża tę strukturę. Wyraża ona jedność przejawiającą istnienie ogarniające cały Fakt materialny.

PIERWSZE ZASADY
Należy odróżnić przejawy materii od pierwszych zasad faktologii. Przejawy materii odsyłają do swego źródła czyli do materii faktualnej, która zapoczątkowuje fakt. Przejawy materii są wobec tego sposobem jawienia się faktu innym faktom. Są wyrazem istnienia wśród innych faktów, w postaci faktualnej aktualności, odrębności i realności odznaczającej się wewnętrzną jednością formalnych treści. Pierwsze zasady jako pierwsze zdania opisujące fakt, nie wyrażają formalnych elementów faktu. Są zdaniami ujmującymi przejawy materii, sposób istnienia faktu. Te przejawy materii są treścią pierwszych zasad faktologii.
Cztery pierwsze zasady faktologii na gruncie metafizyki są powiązane z własnościami istnienia każdego bytu materialnego:
-ALIQUIS :odrębność - zasada niesprzeczności:: byt nie jest niebytem, niebyt nie jest bytem,
-UNITUM: jedność - zasada tożsamości:: byt jest bytem, niebyt jest niebytem,
-REALIS: realność- zasada racji dostatecznej:: byt ma rację, czyli powód swego bytu,
-ACTUALIS: aktualność zasada wyłączonego środka :: albo coś jest teraz, albo nie jest.
Z nich wynika nowy tetragram - AURA, który oznacza cztery atrybuty istnienia wszelkiej materii.

ZASADY FAKTOLOGII
Przyjęcie tezy że istnienie materii i nieistnienie materii są tym samym naruszałoby zasadę niesprzeczności. Wykluczenie tej zasady dawałoby prawdzie i fałszowi tę samą pozycję. Nie możemy więc uznać, że nicość jest przyczyną istnienia materii faktu. Prawdziwa jest tylko teza że fakt materialny jest przyczyną istnienia materialnego. Tę tezę chroni zasada racji dostatecznej. Informuje nas ona także o tym, ze zachodzi proporcjonalność między skutkiem a przyczyną. Ponieważ w fakcie materialnym są różne elementy strukturalne muszą one zależeć od właściwych sobie przyczyn zewnętrznych. Wewnętrzna w fakcie materia wskazuje na zewnętrzną wobec siebie materię pierwszą jako swą przyczynę. Materia pierwsza musi być tym co sprawia, czyli materia i forma w materii pierwszej są tym samym. Twierdzenie to jest podstawą faktologii Archefaktu.

5. MATERIA PIERWSZA
STRUKTURA MATERII PIERWSZEJ
Fakt materialny ujęty w przyczynach wewnętrznych odnosi nas do przyczyn zewnętrznych. Materia faktu zależy od formy, którą urealnia i aktualizuje. Jest ona realna i wskazuje na swą naturalną przyczynę sprawczą - materię pierwszą jako samoistną. Poznanie tego, że istnieje materia pierwsza - fakt samoistny - jest pośrednie. Materia faktualna nie tłumaczy się samo przez się w tym że jest. Jako podlegająca formie, która ją ogranicza, podlega przyczynom. Z tego względu także to że istnieje wymaga przyczyny. Teza że materia pierwsza jest samoistna i niezniszczalna, oraz stanowi przyczynę sprawczą materii zależnej jest empirycznym wnioskiem materialistycznym. Należy ona do faktologii i wskazuje na przyczynę, która jest zewnętrzną przyczyną wszystkich zależnych materii faktualnych. Materia pierwsza jako samoistna jest materią bez konkretnej formy (na co wskazuje materia w stanie osobliwym przed wielkim wybuchem). Stwierdzamy to na podstawie skutku, którym jest zależna materia faktualna. Materia pierwsza jest materią prostą, która zawsze jest przyczyną realności. Nie musi i nie może mieć przyczyn, które by ją wyjaśniały, gdyż to ona właśnie stanowi przyczynę wyjaśniającą realność wszystkich faktów. Nie pochodzi od przyczyn, nie jest przyczyną siebie, nie sprawia jej nicość. Jest sama z siebie samoistną materią, jest faktem pierwszym niezróżnicowanym formalnie. Jako materia przejawia się we własnościach materialnych. Stanowią one atrybuty materii samoistnej. To czy materię pierwszą można zinterpretować jako rodzaj energii stanowi ważny problem światopoglądowy faktologii. Materia pierwsza - jako samoistna i niezniszczalna jest faktem o niepowtarzalnej jednorodnej strukturze.

OBECNOŚĆ MATERII PIERWSZEJ
Arystoteles definiował pierwszą przyczynę jako pierwszego poruszyciela który następnie tracił kontakt a Kosmosem. Była to jescze filozofia pojęć. Faktologia nie zajmuje się pojęciami ale realnymi faktami materialnymi. Na terenie faktologii po dokonaniu rekonstrukcji arystotelesowskiej teorii czterech przyczyn pojawia się zagadnienie kontaktowania materii pierwszej z faktem. Po przyjęciu zasady kauzalizmu przyjmującej empiryczną tezę, że przyczyna jest tym co sprawia i jest tam gdzie działa poszukuje się przyczyny materii faktualnej. Ma to swoje usprawiedliwienie na terenie poznania syntetycznego. Rozumienie faktualne wygenerowane w wyniku oddziaływania na nas formalnych treści kieruje nas do dobra faktu poprzez relacje materialne. W tym kontakcie z faktem doznajemy zdumienia, że zastajemy w fakcie jego materię. Gdy wiążemy ją z treściami formalnymi zaczynamy uprawiać faktologię. Gdy ujmujemy materię faktu osobno (abstrahowanie) zaczynamy uprawiać materializm. Abstrahowanie jest czynnością intelektu analitycznego. To istnienie ujęte w poznaniu syntetycznym za pomocą rozumienia faktualnego nie jest dla nas materią pierwszą, gdyż spotykamy tu jedynie materię, która urealnia formę tego konkretnego faktu . W wyniku rozumowania dochodzimy do wniosku (na podstawie teorii przyczyn), że pochodzi ono od materii pierwszej, której istotą jest sama materia jako prosta i samoistna.

ATRYBUTY MATERII PIERWSZEJ
Materia samoistna, którą zgodnie z materializmem utożsamiamy z faktem pierwszym - przejawia się we własnościach materialnych, które są jej atrybutami. Atrybutami materii sa realność, aktualność, jedność, odrębność, prawda, dobro i piękno. Atrybuty te ukazują sposoby kontaktowania się materii pierwszej z innymi faktami, gdy te fakty już istnieją. Istota materii pierwszej tożsama z jej istnieniem nie podmiotuje własności formalnych. Są w materii pierwszej tylko własności materialne. Nie ma podstaw do orzekania o materii formalnej (związanej z formą) takich własności jak niezniszczalność, wieczność, konieczność, nieskończoność, czy też prostota, dlatego te własnosci łączymy tylko z materią pierwszą, nie są one jednak atrybutami matrii. Te własności formułujemy w wyniku porównania pierwszej materii faktualnej z innymi faktami złożonymi z zależnej materii faktualnej - związanej z formą. Formy faktów materialnych są zniszczalne, nie są wieczne, są niekonieczne i skończone. Materia samoistna ujęta w odniesieniu do skutków jawi się jako przyczyna faktualna, która zapoczątkowuje poza sobą zależną i pochodną materię zapoczątkowującą fakty.

IDENTYFIKACJA MATERII PIERWSZEJ
Identyfikacji materii pierwszej dokonuje się na podstawie rozpoznanych skutków przyczynowania, czyli istnienia materii faktów materialnych. Te pochodne i zależne fakty materialne swą realnością wskazują na materię pierwszą - samoistną jako na przyczynę sprawczą. Nie wskazują one na inną aktualizowaną przez materię pierwszą jej zawartość. Wskazują jednak na własności materialne jako jej atrybuty i podstawy relacji przyczynowania z faktami. Własności te wskazują, że mogą wiązać fakt z materia pierwszą relacje materialne. Materia pierwsza nie stanowi elementu strukturalnego żadnego faktu. Jest jednak tam gdzie działa. Przebywa w faktach na sposób obecności (jako skutku własności aktualności). Przebywa w całym fakcie materialnym, i we wszystkich jego elementach strukturalnych. Materia pierwsza wiąże się z każdym faktem przez relacją przyczynowania, zgodnie ze swoją naturą samoistnej materii uobecnia się w jego realności. Nie ma żadnych warunków powstania interfaktów przyczynowania - one zachodzą każdorazowo gdy jest fakt.

FAKTUALNOŚĆ MATERII
Materia zapoczątkowując fakt utrzymuje więź z faktem zapoczątkowanym w relacji przyczynowania poprzez własność aktualności. Jest to przyczynująca więź materii pierwszej z faktem, którą można nazwać faktualnością jako realną więzią faktu z materią pierwszą i której skutkiem jest naturalna więź z każdym innym napotkanym faktem. Staje się zatem faktualność zespołem realnych relacji materialnych łączących fakty za pośrednictwem interfaktów. Mimo że początkowo identyfikacja tej więzi jest wynikiem uprawiania faktologii i dzieje się ona w zespole pojęć, to jednak jest realnym interfaktem. Jest wówczas więzią realnych faktów za pomocą realnych relacji materialnych. Ludzkie poznanie i decyzje mogą mieć tu o tyle istotną rolę, że chronią ze strony człowieka trwanie tych relacji, ale ich nie tworzą.

KONTAKT
ratchem@chem.pl